Są takie utwory, które wwiercają się w mózg i nie raczą się odpiętrolić przez cały Boży dzień,a jak następnego poranka sobie o nich przypomnę, to i dwa. Najgorsze jest to, że one są bardzo ładne, tylko dzięki temu przylepieniu się do mózgu tracą sporo ze swojego uroku, bo ile można? Co nie znaczy, że przestaję je lubić. Nie, po prostu nie są już po takiej iluśgodzinnej sesji równie urokliwe jak za tym pierwszym razem. W ciągu ostatnich kilku miesięcy były to na przykład utwory następujące:
1: Państwo Mulcostwo, po co Wy żeście to puścili na tej parapetówce, co? 🙁 Od tamtej pory nie mogę o tym zapomnieć!
2: Serdeczne dzięki Krisu, to przez Ciebie! 😛 ;(
3: Cholerne Melo Radio!
4: jak powyżej.
5: A to już chyba Jedynka mi przypomniała.
Patrzcie, podziwiajcie i bijcie pokłony 😉
Najbardziej lubię być w domu.
Tam czas najmilej upływa,
W mym ciepłym, wygodnym wyrku
po prostu uwielbiam przebywać.
Wydajniej pracuje tak leżąc,
gdy obok mnie kot się rozkłada.
Choć trochę mi miejsca zabiera
nie zwalam z łóżeczka dziada.
Kanapę mam w miarę szeroką
nakrytą miękkim kocykiem.
Kładę się na niej codziennie
ze starym wiernym kompikiem.
Burzy niekiedy mój spokój
myśl jedna niepokojąca:
co będzie kiedy ten laptop
rozwali się wreszcie do końca?
Ciężki mnie wtedy los czeka,
ciężki, smutny i marny.
Bo jak ja sobie położę
na brzuchu komp stacjonarny?!
Żyję szanowni państwo, jeszcze. Może nawet to potrwa dłużej? Nie jest to takie oczywiste, bo cóś mnie wzięło. I to tak wiecie, chamsko, prostacko i co gorsza, nie do końca z nienacka. Grzaniec nie pomógł, czosnek też, po silniejsze leki sięgać nie miałam zamiaru. W zeszły piątek, czyli w pierwszym dniu tego jednoosobowego pogromu pojechałam jeszcze do rodziny na wieś. No coo, w końcu umówiliśmy się na ten wyjazd już dawno. Opakowałam się szczelnie, cebulaszczo od góry do dołu i w drogę.
Na wsi jak to na wsi. To znaczy nie do końca jak na wsi, bo jedyna krowa, jaką było słychać należy do sąsiada, kury siedziały zamknięte, a pies to tam jest tylko jeden i to taki pizdryk może wielkości dwóch kotów, którego trzymają w domu. Gdzie jak parę lat temu jakiś zwierzak z podwórka wlazł dalej niż do przedsionka, to był alarm na cały dom i wielkie wyganianie!
Kojarzycie miodek z mleczy? Ja po raz pierwszy natknęłam się na taki wymysł w teorii na grupie na fb, na której znalazłam przepis na niego. W praktyce zetknęłam się z tym właśnie na wsi. Ponadto dowiedziałam się, że można podobnie przyrządzić miętę. Hm, skoro miętę, to pewnie i inne rzeczy… Ciekawe tylko które. Szkoda byłoby zmarnować parę kilo cukru na eksperymenty, z których wyjdzie jakiś babolec. Zastanawiam się, skąd by tu wziąć porządne mlecze. Pojechać za miasto? Mało coś, choć wiadomo, że byłoby gdzie. Chodzi mi o to, by one były możliwie nie zanieczyszczone, koło autostrady zbierać zamiaru nie mam. Nawet chodziły mi po głowie myśli, żeby narwać kwiatuszków tam, u rodziny, ale czasu niewiele, poza tym jednak chodziło raczej o spędzenie z nimi czasu, niż o uciekanie w swoich sprawach. A do tego pogoda była brzydka, chmury jakoś tak wisiały nad okolicą, wiatry niespokojnie targały, więc zrezygnowałam z tego pomysłu zanim jeszcze zastanowiłam się dobrze nad jego realizacją.
A po powrocie do domu, padłam. I nie wstałam na dłużej do poniedziałku. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek miała tak spuchnięte węzły chłonne, by ciężko było mi ślinę przełykać. No cóż, kiedyś musiał być ten pierwszy raz. W szczegóły wdawać się nie ma co, bo kogo to interesuje. Dość, że w poniedziałek dałam jeszcze jedną szansę swojej lekarce pierwszego kontaktu. No i zawiodłam się, srodze się zawiodłam, bo wizyta, tak samo zresztą jak rok temu, wyglądała tak, że babka pobieżnie mnie osłuchała i obejrzała, a następnie wypisała zwolnienie i receptę na antybiotyk. Nie wykupiłam jej i nie wykupię, bo uważam antybiotyki za leki ostateczne, przydatne kiedy ktoś jest jedną nogą dosłownie w grobie, a nie tabletki na kaszel. Może i poleczę się jeszcze parę dni od tej chwili a nie trzy od poniedziałku, ale przynajmniej nie będę musiała odbudowywać flory bakteryjnej. A gdyby to, co mi dolega było chorobą wirusową? Ooo, to by dopiero sobie te wirusiki tam poszalały gdyby nie było moich przyjaznych bakterii, założę się.
Kiedy kończę ten wpis, czyli w tej chwili, choroba sama z siebie poszła w pyrska. No i dobrze, nie tęsknię. Jestem zdrowa, lśniąca, czysta i w miarę zadowolona z życia. No i cóż, chyba zakończę ten jakże mądry i konstruktywny wpis, bo piszę go w notatniku, a już mnie rączki świeżbią, żeby choć spróbować napisać coś zgoła innego, więc przyda się ten "bez tytułu – notatnik" na ów twór.
No dobra, kilka pytań zostało tu jednak postawionych na temat diety roślinnej i całej ideologii towarzyszącej, więc z braku zajęcia zajmę się odpowiedzeniem na nie. Nie jestem jakoś szczególnie w tych kwestiach mądra, ale tego i owego się nasłuchawszy, do odpowiednich grup na fb należąc i z głównie zainteresowanymi się zadając coś tam poniekąd wiem. Z pozycji takiego właśnie trochę laika, czyli w sumie neutralnej, co może być tutaj kluczowe, spróbuję podołać zadaniu, które sobie sama postawiłam.
Pierwsze pytanie brzmi:
Czemu to jest tak rygorystycznie przestrzegane? Jaki ma to sens? Czy nie jest więcej z tym kłopotów niż korzyści? Nie chodzi mi tutaj o jakieś tam braki czegoś, bo znam paru takich i jako żyją, nawet nieźle żyją. Z drugiej strony znam również paru takich, którzy jedzą wszystko jak leci i hm… też żyją. W czym dzieło?
To dobre pytanie, bo teraz w zasadzie mogę przejść do sedna rzeczy, czyli tego, czym tak naprawdę wegetarianizm i weganizm są, a są stylami życia, ideologiami. Chyba wiadomo wszystkim mniej więcej z czym się to je. Cierpiące zwierzęta, wykorzystywanie ich przez ludzi tylko dla przyjemności tak naprawdę, bo czymże jest posiadanie futra albo skórzanej torby jeśli nie przyjemnością? I po co jeść mięso, skoro za każdym spożytym kotletem stoi śmierć jakiegoś zwierzęcia, być może zadana w niegodny żadnego stworzenia sposób? I tu dochodzą setki argumentów dodatkowych jak np taki, że gdyby całą ziemię uprawną przeznaczoną na rośliny pastewne przeznaczyć pod uprawę jedzenia dla ludzi, starczyłoby dla wszystkich. Gdyby tak wszyscy zrezygnowali z mięsa, to na świecie zniknąłby głód. Tak więc wchodzimy jak widzicie na wiele wyższy lewel zwany ekologią i humanitarnym podejściem. Ale jest też druga grupa ludzi: ci, którzy po prostu nie chcą jeść mięska ze względów osobistych, bo na ten przykład im nie smakuje, czują się po nim źle i boją się różnych raków i śmaków, których wystąpienie spożywanie padlinki podobnież wspiera, a także tacy, którzy opierając się na badaniach naukowców wierzą, że człowiek tak naprawdę jest roślinożerny. Obie te grupy łączy ponadto zamiłowanie do zdrowego trybu życia, dbania o zdrowie fizyczne i ekologiczne zacięcie, więc nierzadko można spotkać w nich zaciekłych krzewicieli wiary w bób, humus i włoszczyznę oraz miłośników 0waste, czyli tworzenia jak najmniejszej ilości odpadów. A czemu to jest tak rygorystycznie przestrzegane? Prosta sprawa, po prostu ludzie żyjący w ten sposób uznają, że jest on najlepszy z możliwych i że to jedyna droga ku światłości, znaczy wspólnemu dobru. Jakby nie patrzeć, pewnej logiki odmówić się nie da temu rozumowaniu. Czy nie ma tu więcej kłopotów niż korzyści? Ojj, cóż, oni tak na pewno nie uważają, bo wszak przekonani są, że robią dobrze i dla siebie, i dla świata, ale stojąc obok można się nie raz zastanowić porządnie nad tym pytaniem. W obecnych czasach wciąż jeszcze ci, którzy tak żyją bez przerwy napotykają na swojej drodze problemy i w zasadzie obranie takiego stylu oznacza walkę. Zjeść na mieście naprawdę w stu procentach bezpiecznie można tylko w wege miejscówkach, a fakt, że ciągle ktoś się o nie pyta na facebooku świadczy tylko o tym, że wege opcje we wszystkożernych restauracjach cieszą się wciąż mniejszym zaufaniem. Przyznanie się do swojej diety lekarzowi też nierzadko powoduje burze i nagonki, całkiem poważny niby doktor potrafi na przykład pocisnąć tekstem, że niejedzenie mięsa szkodzi na płodność. W sklepie też nie jest tak różowo, bo w sobie wiadomych celach producenci uwielbiają pchać mleko, serwatkę i jajka w proszku również do pożywienia, które tego nie potrzebuje, tak więc trzeba się mieć dobrze na baczności i co jakiś czas sprawdzać skład tego, co się chce kupić, bo może się on zmieniać. Dobrym dowodem na tę niedogodność spożywczą jest np fakt, że w grupach, do których należę na fb po kilka razy dziennie ludzie wysyłają sobie zdjęcia tego, co tu czy tam się udało wypatrzeć albo dopytują, w którym Lidlu jest jeszcze coś dostępne. Dochodzą też do tego rozmaite akcje typu pikiety pod cyrkami lub podejrzanymi schroniskami i inne demonstracyjki, w które niejedni się angażują dla dobra zwierząt, Ziemi lub przyszłości naszych dzieci i wnuków. Poza tym jeszcze olbrzymim było nie było problemem są inni ludzie, tacy zwykli szarzy użytkownicy tej planety, którzy nie raz wyśmiewają, obrażają, gardzą albo się po prostu obawiają, no bo jak, "jeśli go zaproszę, to nie będę miał mu co dać jeść, głupio jakoś". I ostatnia kwestia w tym zestawie pytań poruszona, co prawda pośrednio, ale jednak może ciekawa: owszem, ludzie żywiący się samymi roślinkami muszą uważać bardziej na to co przyjmują i w jakich ilościach. Tak, jest coś takiego jak witamina B12, która to występuje głównie w mięchu, a w roślinach ciężko ją znaleźć. Ale oni sobie z tym radzą, suplementując ją w formie tapsików z wyciągiem z jakichś wodorostów. Na ile to jest tak do końca naturalny styl odżywiania biorąc to ostatnie pod uwagę… No cóż, nie wnikam, ale tak się da, to chyba jest istotne. Bo się da proszę państwa i to tak, że ho ho ho. Ktoś na diecie czysto roślinnej w badaniach krwi będzie miał wszystko w porządku. Jak się doczytałam, w rzeczywistości robiąc je trzeba tylko zwrócić większą uwagę na tę witaminę B12 i poziom żelaza.
Tak więc, że tak odpowiem na pytanie po co to, cóż, po to, że są ludzie uważający, że tak najmądrzej i nawet logicznie myśląc nie można im pewnej racji nie przyznać. Nie podam wyników badań potwierdzających na przykład, że otóż dieta bezmięsna jest zdrowsza, że stosujący ją rzadziej chorują na raka czy inne tam dolegliwości, ale nie zdziwię się jeśli jednak ktoś udowodnił, że tak jest. Poza tym, jak by nie patrzeć, nieprodukowanie 450kg odpadów rocznie zapewne przy pewnej pomysłowości również zwyczajnie wzmacnia domowy budżet i zmniejsza częstotliwość wizyt w śmietniku.
Ktoś tam dalej zapytał:
czy jesteś częstym gościem restauracji wegańskich?
Odpowiedź brzmi: nieczęsto wybieram się tam sama, ale w towarzystwie bardzo chętnie. Ponadto kolejny mit chcę obalić, nie proszę państwa, wegańskie nie znaczy kosmicznie drogie. Co prawda trudniej znaleźć tanie roślinne jedzenie na mieście, ale nie jest to niemożliwe, a burgery, falafele czy inne wegaby są zwykle w cenach dość porównywalnych do zwykłych.
Co zaproponowałabyś miłośnikom polskiej kuchni decydującym się na wegańską dietę?
Pffff… Ciężko powiedzieć. Dla wielu dań są zamienniki, w sumie dla wszystkich nawet, więc nie takie to oczywiste. I tu pojawia się kolejny zarzut, który przeciwnicy stawiają weganom: zamienianie posunięte do tego stopnia, że nawet nazwy mają brzmieć podobnie, co znaczy logicznie myśląc, że czegoś im jednak szkoda, że próbują sobie wynagrodzić brak smaku mięsa. Hm, wierzcie lub nie, ale wegetarianom i weganom niekoniecznie tego smaku brakuje. Nie raz słyszałam i czytałam opinie, że mięso im po prostu śmierdzi, że wszędzie wyczują posmak smalcu i wtedy już nie ruszą, że zwyczajnie się brzydzą. Pytanie skąd takie podejście? Może faktycznie człowiek jest z natury roślinożerny i odzwyczaja się do tego stopnia, że aż go to odrzuca? Może po prostu mówią to ci, którzy zrezygnowali, bo im i tak nie smakowało? Fakt faktem jednak pozostaje, że inni szukają produktów, które, że tak zacytuję, dobiją ich swoją normalnością i zwykłym posmakiem. Teoria moja jest taka, że to osoby, które nie jedzą rzeczy odzwierzęcych z wyboru, np chcą być mega ekologiczni lub nie mają zamiaru przykładać ręki do cierpienia żywych istot. No i co, przecież nie zabroni się komuś takiemu poszukiwania tego, co mu przecież się podobało. Może i rzeczywiście stąd nazwy typu wegab, sojonez, majobez, tofurnik? Wracając do pytania jednak, no cóż, chyba zrobię osobny jeszcze wpis konkretnie dotyczący jedzenia, zamienników, niewiele wzruszając się tym, czy Wam się to podoba. Nie Wam, to może komuś innemu kto tu wpadnie i przeczyta.
Jak się do takiej diety przekonać?
No cóż, albo nie lubić produktów odzwierzęcych i tak, albo się naczytać i naoglądać rozmaitych artykułów i programów o zdrowym odżywianiu, przestudiować sobie dokładnie skład naszych ulubionych paróweczek i znaleźć odpowiedzi na kilka pytań np co to jest MOM albo się dobrze zastanowić nad tym czy gdzieś w naszym kraju lub poza nim nie istnieje więcej zakładów typu tego w Ostrowii Mazowieckiej, o którym się ostatnio bardzo głośno zrobiło. Jeśli komuś natomiast takie jedzenie nie pasuje u kogoś albo na mieście, to tyle jest przecież przepisów w internecie, można samemu poeksperymentować i zrobić po swojemu. Tyle możliwości… Właściwie to jest trochę dziwne pytanie. Nie można nikogo do niczego nakłonić, a skoro się ktoś chce przekonać, to znaczy prawdopodobnie, że sam już ten proces rozpoczął.
Na zakończenie dodam, że są to li tylko informacje, które posiadam, niewszystkie muszą być prawdziwe, choć większość znam, że tak powiem, ze źródła, czyli od głównych zainteresowanych.
Głodowanka dzień trzeci po mału się kończyć będzie. Śpię o dziwacznych porach, więc w zasadzie prawie połowę spędziłam w łóżku. Swoją drogą ciekawe to jest, że jak nic nie jem, to jakoś krócej śpię, a mimo to nie chodzę zmęczona. To znaczy owszem, dziś chodzę, ale z zupełnie innego względu. Mianowicie chyba wylazło to, przed czym ostrzegali ludzie, z którymi o głodowaniu rozmawiałam: w pewnym dniu po prostu opada się z sił. U mnie to widać miał być trzeci. No i tak sobie poszłam na zajęcia, niby wszystko ok, ale do czasu, przez chwilę mogłam nawet mknąć niezłym tempem, a potem pffff, jakby wtyczkę wyjęli, także kiedy musiałam po dziesięciu minutach marszu zatrzymać się przed przejściem przez jezdnię, najchętniej bym się tam położyła jak stałam. Dziwny to rodzaj zmęczenia, nie taki typowo fizyczny, bardziej jakby mi się baterie bardzo szybko kończyły albo jakbym była taką nakręcaną zabaweczką. Jeden plus: nie czuję głodu, jeeest! A z drugiej strony… Ojjj, kuszą te soczki i banany, które kupiłam, kuszą, tylko teraz bardziej psychicznie.
No ale co ja Wam tu piętrolić będę o tym jak się czuję, co Was to na dobrą sprawę może interesować. Ciekawsze rzeczy są na tej ziemi, pod tym niebem…
To może zadam Wam jedno pytanie: co byście chcieli, żeby się tu pojawiło, poza kontynuacjami rzeczy już zaczętych, bo na to siły po prostu i ochoty nie mam. Chyba, że zadacie więcej pytań o dietkę roślinną albo ewentualnie to, co widać na troszkę głębszy niż pobieżny, ale nie zbyt wnikliwy rzut oka na wege społeczność. Tym wypadałoby się jednak zająć skoro już spróbowałam zacząć. No dawajcie wyzwania, dawajcie, nie wszystko pewnie się uda, zastrzegam sobie prawo do wybrania tematu/ów, które mi się spodobają, o ile w ogóle ktokolwiek cokolwiek napisze xd i nie okaże się, że wszyscy mnie olewają, a ja mam za wysokie mniemanie o sobie, że w ogóle próbuję. No sami przyznacie, że jak kogoś się nie lubi, a widzi się, że on by coś chciał od ludzi, pisze choćby, że czeka aż ktoś mu odpowie w jakiejś bezsensownej kwestii, to trochę politowanie ogarnia. Nie, dobra, cicho. Miałam pracować nad swoją samooceną, tak mi zalecono 🙂 No więc dobrze, ok, siedzę cicho, a jak nie odpiszecie, to pewnie po prostu znaczy, że nie macie pomysłów. No tak, ale jak nie macie pomysłów na mnie, to znaczy, że Was nie interesuję… Zaraz, czy ja muszę ludzi interesss… Eee tam, skończę już lepiej z tymi przemyśleniami. To nie miejsce na nie. Ważniejsze, że mam dobry humorek, dzień dzisiaj był prześliczny, tak wiecie, ze słonkiem i ciepłymi powiewami, nie wspominając już o wyższej chyba niż w tym roku w Poznaniu widziałam temperaturce, wiem, bo w końcu jakieś 25 minut jednak na tym dworze spędziłam :P. Idzie wiosna, a ja mam chęć na pisanie póki co. Wykorzystajcie tę moją chęć, bo może zniknąć, a czyż nie byłaby to strata niepowetowana dla poziomu intelektualno-twórczego całego internetu, gdybym nie pisała tu radośnie dalej?
Dobra, bezsensowne wpisy z cytatami trzeba chyba kontynuować.
Ekhem ekhem, uwaga!
Gdy życie ci zbrzydło i stało się piekłem,
wsadź głowę do kibla i nakryj się deklem.
Taaki jakiś mam dziś głupawy nastrój, może to dzięki brakowi kontaktu z pewnymi ludźmi? Może dzięki temu, że postanowiłam sobie zrobić dietę cud, czyli kilkudniową głodówkę? To znaczy konkretnie wiem iludniową. Mam zamiar zakończyć interes jutro około trzeciej w nocy, bo rozpoczęłam go mniej więcej o tej porze we wtorek. Podobno tyle starczy. Pytanie co zostanie z mojej marnej postaci po tym przedsięwzięciu. Choć z drugiej strony przez te pierwsze 2-3 dni to się nie chudnie, tylko organizm zjada śmieci, które się w nim gromadzą czy jakoś tak. Kiedy głód doskwiera, idę do kuchni, nalewam sobie pół litra gorącej wody, bo podobno gorące dłużej powstrzymuje głód i heja banana popijać śmierdzielstwo. No tak, niestety śmierdzielstwo, bo albo coś jest nie tak z samą wodą u nas, albo mam brudny kubek, albo czajnik coś nie ten teges, bo zajeżdża jakoś ten płyn jakby ścierą, jakby metalem… Do tego mam poczucie, że piję coś kompletnie jałowego, co nic mi nie daje, a na dodatek przez ten zapach i samego w sobie mało smacznego, no ale co ja poradzę, jak próbować się opanować, to próbować. Postawiłam sobie za cel wytrzymanie tej próby sił z samą sobą, nie dlatego, że potrzeba mi odchudzania, ależ Boże broń, anoreksja to ostatnie co mi jeszcze do kompletu mogłoby wpaść. Po prostu mam zamiar spróbować poprawić swoją silną wolę, bo zbyt wiele znaków wskazuje, że słabość nie popłaca. I postawiłam sobie takie właśnie zadanie, żeby mieć dalszą motywację do działania. No co, skoro wytrzymam równe 3 doby o samej wodzie, to znaczy, że i z innymi problemami mogę sobie jakoś poradzić jeśli będę się starać. Jeśli się poddam, to i w innych kwestiach będzie się łatwiej zniechęcić, bo jeśli nawet takiej próby dotyczącej czegoś, co zwykle nie zajmuje wiele mojej uwagi nie przetrwam, no to o ile ciężej będzie z tymi istotnymi przeszkodami? Na razie jest dobrze. Już nie powstrzymuję się w ostatniej chwili przed otwarciem lodówki na przykład. Gorzej, że jeśli powiem o tej próbie matce, to uzna, że mam coś z głową nie w porząsiu i muszę przed nią zatajać prawdę. Przez tak krótki czas to jeszcze się ma całkiem spore szanse udać. Gorzej jeśli przyjdzie jej do głowy zrobić obiad czy inne śniadanko. Już pewnego problemu i nielichej pokusy dostarczyły mi dewolaj i ciastka, które dla mnie odłożyła gdy skończyłam wczoraj zajęcia. Wykręciłam się, że chce mi się spać. Gdy dała mi po obudzeniu owe ciastka, zabrałam je do pokoju i schowałam w szafie za poduszkami z łóżka, których nie lubię, ale za razem szkoda, żeby kotu się zbytnio spodobały, śmiejąc się z siebie. No bo powiedzmy sobie szczerze, anorektyczki też ukrywają to, co miały zjeść. Choć ja wiem, one raczej wyrzucają, a ja po prostu schowałam na później, choć
A: nie jestem pewna czy będę mogła już jutro jeść takie rarytaski, było nie było chyba niezbyt lekkie dla odzwyczajonego żołądka;
B: pewności, że krem w Miklerku, znaczy eklerku się nie zepsuje nie mam.
Z dewolajem postanowiłam sobie poradzić najprościej, po prostu włożę go w rzadko i zazwyczaj mało dokładnie eksplorowaną otchłań zamrażarki.
Ciekawi mnie w tej głodówce jedna rzecz: mianowicie podobnież na trzeci dzień przestaje się już czuć głód. Mówiąc szczerze, czekam na tę chwilę :D, bo trochę to upierdliwe siedzieć i myśleć o jedzonku, a do tego od czasu do czasu czuć wyimaginowany zapach roślinnego burgera albo makowca. Hm, właściwie czemu nie mięsa? Myśląc teraz o smacznym jedzeniu, nie myślę za bardzo o mięsku, takim wiecie, soczystym, dobrze doprawionym, w sosiku. Jak burger np, to raczej właśnie roślinny mi się na myśl nasuwa, ale to akurat raczej z prozaicznej przyczyny: po prostu roślinne bardziej mi przypadają jakoś do gustu. No bo jak tu nie wgryźć się w taki z chrupiącą bułeczką z ziarenkami, z humusikiem, jakimś liściem, pomidorkiem, sojonezem ściekającym… Nie! Dość! Jak to przetrwam to obiecuję sobie i Wam: w weekend albo kiedyś tam pójdę na takie dobre wege żarło, że się w pale nie mieści. A dlatego wege, że blisko jeszcze mojego domu jest miejscówka, w której wszystko jest wege/wegan, ale smakuje po prostu normalnie, domowo, porcje są duże i… Oooo nieee, koniec! 😀
Zapytacie może po cholerę mi taki post? No to odpowiadam: idąc za radą jednego ludzia postanowiłam zrobić to, czego chcę. A że jakoś tak zachciało mi się postu i wyszło tak, że o nim zaczęłam tutaj pisać, to chce mi się również opublikować ten wpis. A jak się komuś moje głodowanie nie podoba, to, żeby wulgarnie się nie wypowiadać, idź pan/pani w… swoją stronę. Oczywiście chętnie posłucham co masz pan/pani do powiedzenia na ten temat i zachęcam do komentowania, ale tak mało tego wyzwania mi zostało, że pod Waszym wpływem już tego nie przerwę na pewno. Wątpię też, bym prędko ponowiła tę próbę, może kiedy zaczną się upały jakieś z łaski swojej, a wtedy to wiadomo, znacznie mniej się chce jeść, więc będzie prościej.
Szkoda, że znów wstawiam tu wpis bez większej wartości. No ale cóż, nie zawsze jest co mądrego powiedzieć, a tak się ładnie zaczęła ta pisanina, że już dokończyłam w nadziei, że sie nie zepsuje. Chyba się nie zepsuło do końca, więc żeby się przed tym uchronić, zamykam temat i umieszczam niniejszy wpis.
Smacznego!
Z ciekawości wzięłam udział w eltenowej zabawie "Co wiesz o sobie". Tym, którzy nie wiedzą o co chodzi śpieszę z tłumaczeniem, że polega ona na tym, że chętni zgłosili się do pomysłodawczyni, która utworzyła ankietę. Składała się ona z pól edycyjnych zatytułowanych nickiem danej osoby, a każdy miał napisać co kojarzy mu się z tą osobą.
Bardzo podoba mi się to, że dobrych parę osób przyłożyło się do sprawy porządnie i nie pisało ogólników. Nie było też za wiele wymijających odpowiedzi, za to parę powala szczerością. No nie ukrywam, sama też się na nią odważyłam wiedząc, że nikt nie będzie mieć wprost do mnie pretensji, że jak ja mogę tak myśleć.
Rzecz jasna ze sporą ciekawością przyjrzałam sę temu, co ludzie myślą o mnie. A oto te wypowiedzi, wraz z mymi komentarzami.
Zuzler:"taka roztrzepana, lubiąca bałagan, studiująca filologię chyba."
No, chyba, faktycznie. I widzę, że ktoś tu czyta fora xd. Ale to nic odkrywczego, nie trzeba mnie znać lepiej, żeby to wiedzieć.
"Grało się kiedyś w Tenisa, czasem można spotkać ją na serwerach Teamtalka."
Balteam? Ewentualnie Monia01, z nikim innym z ankietowców nie grałam w tenisa w życiu. Ale obstawiam, że Monia miałaby więcej do powiedzenia. No i Moni to ja na tt jako żywo nigdy nie uświadczyłam. Swoją drogą o tym tenisie to trzeba napisać osobny wpis, bo co prawda to sport wymyślony przez jakiegoś tam wfistę z Owińsk, ale naprawdę ma swój urok i zalety.
"Mówi to co myśli, nie gardzi imprezami"
Prawda, święta prawda. Ale tu się zaczyna problem, bo co do piekiełka jest takiego wyraźnego w tym moim mówieniu co myślę? Choć w sumie kolejne wypowiedzi trochę to tłumaczą…
"Fajnie śpiewająca, sympatyczna i pisząca fajnego bloga."
Yyy… Jak nie Lwica to nie wiem 😀 No… Miło mi, miło :).
"Bardzo specyficzna w mowie i w piśmie, gdy sięzdenerwuje, nie przebiera w słowach szczera i samokrytyczna"
Y… Cechy, dobre i złe za razem, no nie? Szczerość chyba bardziej dobra. Samokrytyczna… Prawda, tylko, żeby jeszcze za tą samokrytyką szło wzięcie się za siebie, echhhhh… I małe sprostowanie: ja zwykle nie przebieram w słowach, bardziej w mowie niż w piśmie, ale stety lub nie nie tylko gdy się zdenerwuję. 😉 Ze specyficzności w mowie i piśmie jestem dumna. Ile ja lat na to pracuję! Ludzie drodzy!
"Prawdziwa bomba! Fascynująca osobowość!"
Yyy… Albo ktoś sobie robi jaja, albo nie wiedział co napisać, więc napisał byle co, albo to jest ironia, na co chyba jednak nie wskazuje użycie wykrzyknika, albo ktoś ma źle z głową, ale nie powiem, próżność mą łechce całkiem elegancko. Niemniej jednak łechtałby bardziej w ostatnim przypadku a ironia byłaby o wiele bardziej jasna i ciekawa w przypadku trzecim, gdyby ów ktoś był uprzejmy wyszczególnić co takiego wspaniałego niby we mnie widzi.
"chamska, niemiła, antypatyczna"
Człowieku! Jaki piękny kontrast z poprzednią wypowiedzią! A poza tym to zrobiłeś mi dzień! Teraz się mogę poczuć naprawdę niedoceniona, nielubiana i kontrowersyjna! Jeeeeeest! Żadna z wypowiedzi wychwalających nie ucieszyła mnie tak, jak ta jedna nieprzyjazna.
"Inteligentna, sympatyczna ale nie dla każdego"
Co do tej sympatyczności… No cóż, jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie. Jeśli ktoś mnie nie lubi albo mi po prostu do gustu nie przypadł, to nie chce mi się wysilać, chyba, że ten ktoś ma wyższą pozycję społeczno-psychologiczną, wtedy to po prostu nie wypada.
"Bez ciętego języka i mądrych rzeczy do powiedzenia, zuzler, nie była by sobą."
Dziękuję ładnie i grzecznie :).
"Nie lubię."
Ale dlaczego! Przecież ja taka fajna jestem! A tak na serio to cóż, nikt Ci nie każe, ale jakieś wyjaśnienie byłoby mi miło znać, bo a nuż sprawiłoby to, że zaczęłabym pracować nad sobą? Może akurat Ty, który mnie nie lubisz sprawiłbyś swoim uzasadnieniem, że dowiedziałabym się o sobie czegoś, czego sama nawet nie zauważam, a co ode mnie odstrasza ludzi?
"udziela się na forum i prowadzi bloga"
Aha. No, czyli niczym się nie wyróżniam spośród kilkudziesięciu osób, robiących na Eltenie to samo.
"na piśmie cudowna, na żywo wkurzająca. P Od razu mówi, co myśli, ale to nie jest pozytyw w tym przypadku. Często zachowuje się zupełnie odmiennie, niż sytuacja wymaga. Ale bloga ma fajnego."
Obstawiam, że napisał to kolega Papierek, ewentualnie ktoś inny, kto był w tym roku na ICC 😀 Ach te wspomnienia… A najlepsze albo i najgorsze, zależy jaki punkt widzenia obrać, jest to, że ja kompletnie nie miałam zamiaru nikogo obrażać, nikomu sprawiać przykrości i z nikim toczyć wojen ani też na nikogo krzyczeć. Naprawdę. Kiedy np na obiedzie na ICC nasi koordynatorzy byli mili przynieść to, co chcieliśmy zjeść i po kilkunastu minutach stania w kolejce dostałam zupę albo inne danie,, o które nie prosiłam, dla mnie naturalne było, że po prostu zaszła pomyłka i dali mi np jakąś surówkę, która miała trafić do Jamajki. No to też i mówiłam: ale ja o to nie prosiłam", nie dlatego, że wybrzydzałam, tylko dlatego, że to nie było danie przeznaczone dla mnie. A wychodziło jak wychodziło. 🙁
"Radzi sobie."
Yyyy… W której dziedzinie? Bo jak powyższy przykład pokazuje, to choćby w kontaktach międzyludzkich różnie z tym radzeniem wychodzi :D.
"Zawsze mówi to, co myśli, nie zawsze najpierw myśląc, co powiedzą inni. Zna angielski i poznaje go lepiej na studiach. Śpiewać również potrafi."
Potrafię? Oj, duże słowo. Może o to chodziło w poprzedniej odpowiedzi, że ze śpiewaniem sobie radzę. Jako tako, nie za dobrze, ale powiedzmy, że tak jest.
"nie wiem, co oniej"
Co o niej co? Lakonicznie jakoś zioom. No, ale przynajmniej szczerze.
"Fajna dziewczyna o ciekawej barwie głosu."
Mam problem z komentowaniem takich wypowiedzi, bo chwalić się nie wypada zwłaszcza czymś jak barwa głosu, co nie jest moją zasługą.
"Lubi gotować i eksperymentować w kuchni."
Fajnie wiedzieć, że ktoś tak naprawdę niewiele wie, ale próbuje powiedzieć cokolwiek. Akurat to jest prawda, ale dowody na to są nikłe. Udzieliłam się w dwóch wątkach o gotowaniu, może trzech i to parę miesięcy temu. Zrobiłam jeden jedyny wpis na blogu o eksperymentowaniu z gotowaniem. No i nie, to akurat nie jest do końca prawda. Nie lubię eksperymentować. Lubię robić smaczne rzeczy. I tyle!
"Otwarcie mówi o tym, co myśli, lubi swoją gwarę, ładnie spiewa."
To wszystko już było wcześniej, więc powtarzać się nie będę.
"Dziwna kobiecina"
Okeeej, na czymkolwiek ta moja dziwność nie polega, rozumiem, rozumiem.
Nic nie wiem.
No cóż, nic nie poradzę.
Dziwna osobistość.
Hm, skoro dwie osoby to powiedziały to ja wiem, może coś w tym jest?
I to już tyle, więcej nikt nic nie był uprzejmy napisać.
Od dawna szukałam jakiegoś tematu, na który miałabym coś do powiedzenia Wam. Wydaje mi się, że ostatni wpis z kolegą weganinem w roli głównej właśnie ten temat mi dał.
Przede wszystkim ustalmy jedną rzecz: wegetarianizm i weganizm to nie to samo, choć brzmią te terminy podobnie. Wegetarianin to taki gościu, co nie je mięsa i wyrobów mięsopochodnych. Czyli np. na smalczyku to już taki wegetarianin sobie nie posmaży, kaszanki nie skonsumuje. A słodycze barwione czerwienią koszenilową raczej ominie. Ale od mleczka, jajek czy innych serów to już taki ktoś nie stroni. Weganin natomiast to taki gość, który żywi się tylko, że tak powiem, płodami ziemi. Czyli ani jajeczka taki nie zje, ani mleczkiem zwierzęcym nie popije.
Ludzie ogólnie, jak zauważam sama, a kolega weganin potwierdza, boją się takiej diety. Dość często usłyszeć można wypowiedzi typu "ale to co on je?" "Ja go wolę nie zapraszać, bo nie mam mu co dać". Jakkolwiek niemiło się to słyszy, trochę w tym racji jest, bo faktycznie, gdzie się nie pójdzie np na imprezę z alkoholem, to zwykle do jedzenia tam będzie albo mięcho, albo jakieś inne pułapki na wegan. Poza tym produkty odzwierzęce czyhają w bardzo wielu daniach. W plackach ziemniaczanych, naleśnikach większości ciast i nierzadko w makaronie mamy jajka. W czekoladzie, krówkach, kostkach rosołowych, niektórych chlebach czy spodach do pizzy też mamy mleko w proszku, tłuszcze zwierzęce, choć oryginalnie ich tam być nie powinno. Z drugiej jednak strony nie ma się czego tak właściwie bać, starczy przygotowując taką imprezę przykładowo nie dodawać do sałatki warzywnej majonezu i jajka, kupując chipsy wybrać te bez smalcu, na pizzę nie kłaść sera i mięcha, a zamiast na kościach, ugotować zupę na odrobinie oleju. Jakby tak odwrócić nieco punkt widzenia, to na zapraszaniu wegan można nawet oszczędzić. Ale z drugiej strony… Z drugiej strony, to oni mają w sumie przerąbane, bo jeśli chcą naprawdę żywić się wyłącznie roślinnie, muszą być wręcz upierdliwi ze swoją dociekliwością, a jak ktoś jeszcze nie widzi, to sami sobie dopowiedzcie jakie to wygodne. No, ale niewidomi weganie również istnieją. Z jednym takim właśnie przedstawicielem tej mniejszości w mniejszości ostatnio przyszło mi się bliżej zadawać. Jako, żę bojaźliwy ludzik w takich kwestiach nie jestem, to chętnie dałam się mu zabrać na wegańskiego kebaba, falafela, niby żeberka, które seerio wyglądały i smakowały niemal jak zwykłe. I wiecie co? Pozytywnie zaskakuje ten wegański żer swoją różnorodnością. No bo popatrzmy np na kotlety z mięsa. Ile ich rodzajów można zrobić, ile jest takich naprawdę popularnych? Mielony, schabowy, dewolaj, filet z kurczaka, szwajcar, zrazy… No i w sumie co jeszcze? A taki wegan to sobie zrobi kotlet z kaszy, marchwi, ciecierzycy, fasoli, kalafiora, siemienia lnianego, soi zwykłej, fermentowanej… Albo ze wszystkich wymienionych rzeczy na raz. Albo z trawy i kamieni. Albo z innej kaszy. Albo z czegokolwiek. A jak taki kotlet miętki, to i o panierkę nie trzeba się martwić, starczy optoczyć w bule tartej i heja banana na patelnię. A kiedy coś trzeba jednak panierować tak jak z jajkiem, to bierze sobie taki wegan gotowane siemię lniane albo po prostu olej. Ma to wszystko taką wadę, że trzeba się więcej namęczyć, żeby choćby tę wyżej wymienioną panierkę zrobić i kupować czasem nie do końca typowe dla polskiej lodówki produkty, ale właściwie nie jest to takie drogie, widziałam sama. Ceny jarzynek w zwykłym warzywniaku za rogiem są naprawdę śmieszne. Ceny porządnego mięska w zwykłym spożywczaku za rogiem… No tak troszkę jakby mniej. Wnioskować więc można, że w sumie takie odżywianie to wychodzi cenowo podobnie jak w przypadku kogoś nor… yy, znaczy jedzącego mięso.
Szanowni czytelnicy!
Ja już serio wolę się nie deklarować, że coś dla Was więcej napiszę, bo jak na razie, jak sami widzicie, g… No, niewiele z tego wychodzi. Tak więc nie obiecuję, że pociągnę ten temat, choć w sumie chciałabym to zrobić, bo nie chcę Was zawieść. Powiem tylko, że prawdopodobnie jeśli to zrobię, to będzie to wpis audio, może i w towarzystwie kolegi weganina, bo w końcu kto jak nie on najlepiej o tym wszystkim powie.
A teraz do następnego razu, bo że on nastąpi w takiej czy innej formie, to obiecać mogę z czystym sumieniem.